Author: admin

ในขณะที่นโยบายภาษีของสหรัฐฯ ภายใต้รัฐบาลทรัมป์ กำลังก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างห่วงโซ่อุปทานโลกอย่างต่อเนื่อง

ไทยเลือกที่จะ “นิ่งรอดูท่าที” ในขณะที่ เวียดนามตอบสนองเชิงรุกทันที ด้วยการประกาศพร้อมเปิดโต๊ะเจรจากับสหรัฐฯ

แนวทางของเวียดนามไม่เพียงเป็นการตั้งรับ แต่คือการ “ใช้โอกาส” จากความปั่นป่วนในเวทีระหว่างประเทศ สร้างแรงส่งให้กับเศรษฐกิจภายใน

และที่น่าสนใจกว่านั้นคือ

ตอนนี้หลายอย่างมันเหมือนเข้าทางฝั่งเวียดนามทุกประตู

ยอดส่งออกโตแรง

FDI ไหลเข้าเหมือนเทรนด์ขาขึ้นไม่มีดึงกลับ

ภาพประเทศดูดีแบบเกินเบอร์ตลาด Frontier ไปแล้ว

(ในขณะที่ไทย…ก็เริ่มมีกระแสจะเป็นฮับด้าน มาเฟีย แทน)

ผมเลยลองศึกษาดูว่า

ทำไมประเทศที่เคยติดหล่มสงคราม-คอมมิวนิสต์

ถึงกลายมาเป็นหนึ่งในประเทศที่กราฟเศรษฐกิจ “โฉบขึ้น” ได้เร็วที่สุดในอาเซียน

ย้อนดูปลายยุค 80s

ตอนนั้นไทยเข้าใกล้คำว่าเสือตัวที่5ของเอเชีย ต่อจากฮ่องกง สิงคโปร์ เกาหลีใต้ ไต้หวัน

มี FDI มีโรงงาน มีนโยบายเปลี่ยนสนามรบเป็นสนามการค้า

ส่วนเวียดนาม เพิ่งฟื้นตัวจากสงครามเย็น

แต่พอเข้ายุค 2020s

กราฟการเติบโตของเรากับเวียดนามเริ่มแยกทาง

ล่าสุด IMF คาดว่าปี 2025

เวียดนามโต 6.1%

ไทยโต 2.9%

แล้วอะไรคือ “สูตรลับ” ของเวียดนาม?

ก่อนจะไปดูแพตเทิร์นการเติบโต

เราต้องเข้าใจก่อนว่า “แรงจูงใจของรัฐ” ในแต่ละประเทศมันต่างกันยังไง เพราะเวลาเราพูดถึงรัฐแบบรวมศูนย์ เรามักจะเอาลาว พม่า และกัมพูชารวมไปด้วย

สิ่งที่เวียดนามต่างจากประเทศรอบข้างคือ

เวียดนาม = พรรคคอมมิวนิสต์รวมศูนย์ (ไม่มีเลือกตั้ง แต่มี KPI)

พม่า–ลาว–กัมพูชา = เผด็จการกึ่งทหาร (อยู่ได้ด้วยปืน ไม่ใช่กราฟเศรษฐกิจ)

เวียดนามมีระบบที่ “ใครทำไม่ได้ตามเป้า = โดนเด้ง”

เพราะในพรรคมีการแข่งขันกันเอง

ถ้ากราฟเศรษฐกิจไม่ขึ้น หรือทำเรื่องไม่ดี = อยู่ไม่รอด

ตัวอย่างที่เห็นได้เร็วๆนี้คือการกดดันให้ปธน.หวอ วัน เถือง ลาออก ถึงแม้จะสาเหตุไม่แน่ชัด แต่ก็มีารคาดการได้ว่า อาจจะเกี่ยงข้องกับคดีคอรัปชั่นของผู้ใต้บังคับบัญชา

จุดเปลี่ยนแรกของเวียดนามเกิดเมื่อไหร่?

ย้อนกลับไปช่วงปี 1980

เวียดนามเงินเฟ้อ 400%

ข้าวไม่พอกิน ระบบพัง

พรรคเลยตัดสินใจ “เปลี่ยนเกม”

เปิดนโยบายชื่อว่า Đổi Mới (อ่านว่า “โด่ย ม๋อย”)

แปลตรงตัวว่า “การเปลี่ยนแปลง” หรือ “รีแบรนด์ทั้งประเทศ”

Đổi Mới คือการลากเศรษฐกิจจากคอมมิวนิสต์ปิด

เข้าสู่ระบบตลาดที่มีเสรีในระดับนึง (แบบมีการควบคุมจากรัฐเบื้องหลัง) โดยการ

• คืนที่ดินให้ชาวนา → เพิ่มผลผลิตข้าว ทำให้กลายเป็นหนึ่งในสินค้าส่งออก
• เปิดให้ตั้งโรงงาน SME → เกิดเอกชนรุ่นแรก
• ยกเลิกระบบบัตรปันส่วน → ให้ค้าขายเสรี
• ดึง FDI เข้ามา → บริษัทต่างชาติเข้ามาวางฐาน
• ให้แรงงานทำมากได้มาก → Productivity พุ่ง

ผลลัพธ์?

GDP โตเฉลี่ย > 6% ต่อปี ยาวนานกว่า 3 ทศวรรษ

แล้วเวียดนามเร่งเครื่องยังไงต่อหลัง Đổi Mới?

เวียดนามติดเครื่องยนต์ 5 ตัวที่น่าสนใจมาก:

1. FTA First → เซ็น EVFTA + CPTPP ไวสุดในกลุ่ม → ส่งออกไป EU พุ่งจาก €34.5B → €51.5B ภายใน 2 ปี
2. FDI แบบรวดเร็ว → แจก Super Deduction ดึงโรงงานเทค-แบตเตอรี่ → 2024 รับ FDI พีคสุดในประวัติศาสตร์ $39B
3. แผนพลังงาน PDP8 → อัด $135B เพิ่มกำลังการผลิตไฟฟ้า → กำลังการผลิตจะเพิ่มเท่าตัวจากปี 2020 ที่ 69 GW เป็น 150 GW ในปี 2030 → ป้องกันปัญหาไฟดับ+รองรับอุตสาหกรรมใหม่
4. โครงสร้างพื้นฐานแบบ “เส้นเลือดใหญ่” → ทางด่วนเหนือ-ใต้ + รถไฟเชื่อมจีน เริ่มปี70 เสร็จปี78 → ลดต้นทุนโลจิสติกส์ลง 30%
5. Digital GDP = 30% → วางระบบ e-Gov → 5G ครอบคลุมทั้งประเทศ

เวียดนามยังได้ประโยชน์เทรนด์ระดับโลกอีก 1 อย่างคือ

China + 1 Strategy

= บริษัททั่วโลกกระจายโรงงานออกจากจีน ไปยังประเทศที่ต้นทุนต่ำ + ความเสี่ยงการเมืองน้อยกว่า

เวียดนามเลยรับทรัพย์เต็ม ๆ

เพราะทั้ง Apple, Samsung, Lego, Intel ฯลฯ

แห่มาตั้งฐานที่นี่กันเป็นแถว

สรุป

เวียดนาม = แผนระยะยาวที่ต่อเนื่อง ไทย = ความไม่แน่นอนทางนโยบาย + การเปลี่ยนรัฐบาลบ่อยครั้ง

การเรียนรู้จากเวียดนามจึงไม่ใช่แค่ “อิจฉา” หรือ “เปรียบเทียบ” แต่คือการเข้าใจ เงื่อนไขเชิงโครงสร้าง ที่นำไปสู่ผลลัพธ์แตกต่าง

เศรษฐกิจไม่ได้เติบโตจากโชคช่วย แต่มาจากการตัดสินใจที่กล้าหาญและสม่ำเสมอ

“สงครามภาษีรอบนี้จะจบตรงไหน ไม่มีใครรู้”

แม้สถานการณ์ตอนนี้อาจยังไม่รุนแรงเท่า Subprime หรือ COVID แต่ถ้าเราตั้งรับไม่ดี… รู้ตัวอีกทีพอร์ตอาจ -50% แล้ว

และนี่คือสิ่งที่ผมเรียนรู้จากการเจอวิกฤติ 2 ครั้งใหญ่

---

1. ต้องแยกแผน “ตั้งรับ” กับ “บุก” ให้ชัด

ตอน Subprime ผมไม่มีแผนตั้งรับเลย สิ่งเดียวที่ทำคือ “สลับหุ้นไปหาหุ้นที่ดู undervalue” ซึ่งฟังดูมีหลักการ แต่จริงๆ แล้วคือการเปิดเกมรุกตลอดเวลา

ผลคือพอร์ต drawdown ลึกมาก จนไม่กล้าเปิดดู โชคดีที่ตอนนั้นพอร์ตยังเล็ก และไทยยังอยู่ในภาวะที่เศรษฐกิจเติบโตทั้งตลาด เลยรอดมาได้

บทเรียน: ถ้าไม่แยกแผนให้ชัด เราจะเล่นแบบรุกๆ รับๆ สุดท้ายพอร์ตจะพัง

---

2. Market Breadth และผลการเทรด เป็นสัญญาณเตือนที่ดีที่สุด

ตอนตลาดขึ้น แต่ Breadth แย่ หรือ MFE ต่ำกว่าปกติ ต้องระวัง!

ผมจะลด exposure และเปลี่ยนมาเล่นshort-termแทน แม้ว่า Index จะดูดีแค่ไหนก็ตาม เพราะ “ไส้ใน” มันไม่โกหกเรา

การเล่น short-term ทำให้เห็น traction ของตลาด ช่วยให้เราวางแผนได้ง่ายขึ้นว่าจะเปลี่ยนไปถือยาวขึ้นได้มั้ย และช่วยให้portเราไม่สวิงมาก

ตอน COVID ผมมีแผนตั้งรับดีขึ้น แต่ก็ยังโดนอยู่ เพราะก่อนวิกฤติ SET ดูเหมือนจะไปต่อ แต่หุ้นที่ break 52WH กลับลดลงเรื่อยๆ นั่นคือสัญญาณเตือนชัดเจนที่ผมมองข้าม

บทเรียน: Index อาจดูดี แต่ถ้าไส้ในไม่ดี โอกาสจะโดนกระชากแรงๆ มีสูงมาก

---

3. Fundamental ไม่ได้ช่วยอะไรในช่วงตลาดลง

หุ้นดีๆ อย่าง SPALI ตอน Subprime ลงจน yield 20% แต่ราคาก็ยังลงต่อ

และที่สำคัญคือ “วิกฤติมักเปลี่ยน landscape ธุรกิจ” หุ้นที่เคยเติบโตดี อาจไม่กลับมาอีก อย่างร้านอุปกรณ์ IT หลัง COVID ก็โตช้าลงมาก

บทเรียน: ยึดติดกัน fundamental แบบย้อนหลังยิ่งเสี่ยง ถ้าไพ่เปิดมาว่าหลังวิกฤติบริบทของธุรกิจเปลี่ยน ที่เราถือมาจะเปลี่ยนจากลงชั่วคราวเป็นลงถาวร

---

4. สำหรับ Momentum Trader — MA20 คือเส้นตัดสินใจ

การใช้ MA200 เหมือนเห็นรถวิ่งมาชน แต่เรายังไม่ยอมหลบ เพราะกลัวเสียของ

ผมเคยใช้ MA200 เพราะไม่อยากสลับหุ้นบ่อย แต่มารู้ทีหลังว่าถ้าหุ้นหลุด MA20 แล้ว momentum มันก็หายแล้ว อย่าไปยื้อเลย

บทเรียน: เลือกMAให้เหมาะสมกับกลยุทธและbusiness model หุ้นไทยชอบดีเป็นรอบๆ ไม่ค่อยดีถาวร ในตลาดหุ้นไทย MA20/50 ช่วยให้เราเก็บกำไรได้มากกว่าMA200

---

5. อย่ากลับเข้า position เร็วเกินไป

การขาดทุนจากตลาดขาลงมี 2 แบบ:

• ไม่ยอมขาย
• ขายแล้วรีบกลับเข้าไปเร็วเกินไป

ตลาดขาลงมักมี “แรงเด้ง” แรงมากจนทำให้เรารู้สึกว่าตกรถ ทั้งที่จริงๆ แล้วมันแค่เด้งเพื่อหลอกให้เรากลับเข้าไป

วิธีแก้: กลับไปดู Market Breadth และเริ่มด้วย position size เล็กๆ ก่อน แล้วค่อยๆ scale up ทีละนิด อย่ากลัวตกรถ เพราะรถมันจะวนรับเราอีกรอบเสมอ — ถ้าเรารอเป็น

---

6. หุ้นนำตลาด (Leader) ต้องอยู่ด้านบน ไม่ใช่ก้นเหว

Leader ที่แท้จริงต้องแข็งแกร่งและพยายามยืนอยู่ใกล้ 52WH

ตอน COVID ผมพลาดเพราะเลือกหุ้นโซนล่างด้วยความหวังว่า “มันน่าจะกลับมา” แต่กลับมองข้าม SFLEX ที่เพิ่งเข้าใหม่และแข็งแรงมากในช่วง SET ดิ่งเหว

บทเรียน: Momentum อยู่ตรงไหน เม็ดเงินก็อยู่ตรงนั้น อย่าไปหา Value ในนรก

---

7. ใจเย็น ค่อยๆ ไป อย่ามองข้ามระบบของตัวเอง

อย่าไปหลงกลยุทธ์คนอื่นจนหลุดจากจังหวะของตัวเอง

โฟกัสแค่ผลการเทรดของเราก็พอ ดูว่าหุ้นที่เราลอง pilot ไป ยืนอยู่ได้ไหม วิ่งได้ไกลแค่ไหน แล้วค่อยๆ เพิ่ม position size ตาม

---

“เราควบคุมตลาดไม่ได้ แต่เราควบคุมตัวเองได้”

อย่าหวังหาทางลัด อย่ากลัวว่าตัวเองจะตกรถ และอย่าลืมว่า

“สัญญาณที่ดีที่สุด…คือผลการเทรดของเราเอง”

ถ้ามันไม่ดี — ไม่ต้องหาเหตุผล แค่ลดความเสี่ยงลงก่อน

แล้วค่อยว่ากันใหม่…เมื่อตลาดเริ่มกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง

สำหรับคนทั่วไปอาจมองหาว่าหุ้นลงไปเท่าไหร่ถึงน่าซื้อ

แต่นั่นไม่ใช่คำถามสำคัญสำหรับ Momentum Trader

.

ช่วงหลายเดือนมานี้ (จริงๆ ก็เป็นปี)

SET ลงมาเยอะมาก

ตอนนี้หลายคนในฟีดเริ่มโพสต์ว่า

“โอกาสมาแล้ว”

หรือ “หุ้นถูกมาก เป็นโอกาสในรอบหลายปี”

.

แต่ในมุมของ Momentum Trader

คำถามจริง ๆ อาจไม่ใช่

“มันลงไปกี่จุดแล้ว?”

แต่คือ

“มันถึงเวลาหรือยัง?”

“แล้วจะเข้ายังไงให้คุ้ม Risk Reward Ratio?”

.

เพราะเราไม่ซื้อหุ้นแค่เพราะมัน “ถูก”

เราซื้อเมื่อ Momentum ยังดีอยู่

และจังหวะที่เราซื้อ

ต้องมี Risk/Reward ที่คุ้มค่าด้วย

.

ถ้างั้นเราจะรู้ได้ยังไงว่า Momentum ยังดีอยู่?

ต้องบอกตรง ๆ ว่านี่แหละคือ

คำถามใหญ่ของสาย Momentum

เพราะ Momentum มันไม่ได้เขียนไว้ในงบดุล

ไม่ได้บอกอยู่ในค่า PE

แต่มันแฝงอยู่ใน

“พฤติกรรมของราคา” กับ “บริบทของเทรนด์”

.

มีช่วงหนึ่งที่ผมก็เคยสับสนอยู่เหมือนกัน

เพราะหุ้นบางตัวทำsetupดูดีมาก

แต่พอเข้าไปแล้วกลับไม่มีแรงส่ง

หรือบางทีก็เลือกหุ้น winner stock ผิดตัว

เวลาหุ้นมี setup โผล่มาพร้อมกันหลายตัว

ทำให้เราพลาดตัวที่เป็น big winner ไป

.

พอเจอแบบนี้บ่อย ๆ ก็เริ่มเรียนรู้ว่า

หุ้นที่ดูดี ต้องไม่ดูดีแค่ตัวเดียว

แต่มันต้องมีแรงส่งจาก “ทั้งกลุ่ม”

เพราะหุ้นเดี่ยวอาจไปได้

แต่ หุ้นกลุ่มมักไปได้ไกลกว่า

.

ผมเลยเริ่มใช้วิธี “ดู sector” ควบคู่กับตัวหุ้น

ถ้าหุ้นในกลุ่มเดียวกันหลายตัวทำ New High พร้อมกัน

นั่นแปลว่า

ตลาดไม่ได้แค่เชียร์ตัวใดตัวหนึ่ง

แต่มองว่าทั้งกลุ่ม “เหมาะกับตอนนี้”

.

เช่นช่วงกลางปี 2020

หลังตลาดเริ่มฟื้นจาก COVID

ผมจำได้ว่า

Chipotle, Domino, McDonald

วิ่งพร้อมกันแบบต่อเนื่องมาก

.

ไม่ใช่เพราะแต่ละบริษัทเก่งขึ้นทันที

แต่เพราะ “ทั้งกลุ่ม QSR”

ถูกมองใหม่ว่า เข้ากับพฤติกรรมผู้บริโภคในยุคหลังโควิด

คนไม่อยากนั่งร้านนาน

ไม่อยากแตะโต๊ะใคร

และมีแรงฟื้นจากคนที่ “อยากใช้เงินหลังถูกกักตัว”

.

ลองดูตัวเลขกำไร:

📌 McDonald

2019: $6.03B

2020: $4.73B

2021: $7.55B → โต +59%

📌 Chipotle

2019: $350M

2020: $355M

2021: $652M → โต +83%

📌 Domino

2019: $400M

2020: $491M

2021: $510M → โต +3%

(เพราะฐานปี 2020 สูงกว่าคนอื่นมาก — COVID ทำให้พิซซ่าส่งถึงบ้านง่ายกว่า?)

.

ที่สำคัญคือ

หุ้นพวกนี้ทำ New High ก่อน Index

เพราะ “ทั้งกลุ่ม QSR”

ถูก Re-rate PE ใหม่ว่าเหมาะกับชีวิตแบบ New Normal

และ “กำไรที่ฟื้นพร้อมกัน”

ก็เป็นตัวสนับสนุน Narrative นี้ได้อย่างชัดเจน

.

นี่คือ Momentum ที่มาจาก “ภาพใหญ่ของทั้งกลุ่ม”

ซึ่งเราในฐานะ Momentum Trader ต้องมองหาให้เจอ

.

เพราะสุดท้ายแล้ว

มันไม่เกี่ยวเลยว่า SET จะลงไปขนาดไหน

หรือขึ้นมาเท่าไหร่

อีกสาเหตุที่เราไม่โฟกัสว่า Index จะลงไปเท่าไหร่

เพราะ…

เรา “ควบคุม Index ไม่ได้”

แต่เรา “ควบคุมจังหวะของตัวเอง” ได้

.

ทุกครั้งที่ตลาดผันผวน

สิ่งที่เราควบคุมไม่ได้ คือภาพใหญ่

แต่สิ่งที่เราทำได้ คือ…

“เลือกอยู่ในจังหวะที่ดีที่สุด และคุ้มค่าที่สุด (Entry point ที่มี Risk/Reward Ratio เพียงพอ) เท่าที่ตลาดมีให้”

.

ซึ่งบางครั้ง

เราก็ต้องกล้า “ไม่ทำอะไรเลย”

และทนถือเงินสดไว้

ไม่ใช่เพราะกลัว

แต่เพราะ…

“เราต้องเชื่อในกลยุทธ์ของตัวเอง”

.

เหมือนที่เคยถามไว้ในโพสต์ก่อนว่า

ถ้าพรุ่งนี้ SET ร่วงอีก -10 จุด

คุณมีแผนไว้แล้วหรือยัง?

หรือจะต้องรอให้ใครสักคนมาบอกว่า…

“นี่แหละ ถึงเวลาแล้ว”

.

สำหรับผม

จังหวะการซื้อหุ้นที่ดี

ไม่ใช่แค่ราคาถูก (ไม่ว่าจะในเชิง Price หรือ Value)

หรือแค่มี Setup สวย ๆ

แต่ต้องมี Momentum ที่มีแรงหนุนจากทั้งกลุ่ม

.

เพราะถ้ากำไรของบริษัทหลาย ๆ ตัว

มาพร้อมกันทั้ง Sector

นั่นแปลว่าอุตสาหกรรมหรือธุรกิจนั้น

อยู่ในจุดได้เปรียบจริง

.

ต่อให้มันเป็นโอกาสแบบชั่วคราว

ตลาดก็มัก Re-rate ให้ PE สูงขึ้นตาม

ส่งผลให้ Momentum วิ่งต่อได้แรงและไกล

.

แต่ถ้าหุ้นดีอยู่ตัวเดียวในกลุ่ม

มันอาจไม่ได้หมายถึงภาพบวกของทั้งอุตสาหกรรม

แต่มันอาจหมายถึง…

การแข่งขันใน Red Ocean

ตัวเดียวที่โต

เพราะมันแย่งส่วนแบ่งจากตัวอื่นได้ แค่นั้นเอง

.

📣

ใครมีวิธีหรือประสบการณ์

ในการดู Momentum หรือ Sector Rotation ในแบบของตัวเองบ้าง?

มาแชร์กันได้นะครับ

เผื่อจะได้มุมมองใหม่ ๆ

เพื่อพัฒนาการดู Sector Rotation ให้แหลมคมยิ่งขึ้นครับ

“จงกลัวในวันที่คนอื่นกล้า และกล้าในวันที่คนอื่นกลัว”

คือคำพูดคลาสสิกประจำตลาดหุ้น

ที่เราจะได้เห็นทุกครั้งที่หุ้นตก

แต่จริง ๆ คำนี้ตีความได้หลากหลาย

และถ้าคนที่เอาไปใช้ไม่มีประสบการณ์

หรือเอาไปใช้โดยไม่มีกลยุทธ์รองรับ

ผลที่ได้อาจจะแย่ลงกว่าเดิม

.

ที่ผมบอกว่าประโยคนี้ตีความได้หลากหลาย

เพราะจริง ๆ แล้วมันสามารถใช้ในขาขึ้นได้ด้วย

เรามักได้ยินประโยคนี้ในตลาดขาลง

เพื่อปลุกใจให้เราเข้าซื้อหุ้นแบบมีส่วนลด

แต่เทรดเดอร์เองก็ใช้คำนี้เหมือนกัน

เวลาซื้อตอน breakout

หรือตอนที่ run trend ไปจนหุ้น PE แพงระดับ 100 เท่า

.

ความหมายเชิงกลับของเทรดเดอร์คือ

ตอนที่สาย fundamental กล้าซื้อหุ้น → ให้ระวังไว้

เพราะมันอาจจะยังไม่จบขาลง

และตอนที่หุ้นขึ้นจนสาย fundamental

เริ่มกลัวในความแพง → ให้เรากล้าที่จะ “เข้าซื้อ”

และ “ถือ” จนกว่ามันจะสุดเทรนด์

เพราะหลักการของ momentum

ไม่ใช่ Buy low, sell high

แต่คือ Buy high and sell above the sky

.

จะเห็นได้ว่ามันก็ฟังขึ้นทั้ง 2 แบบ

เพราะงั้น…

คนจะรอดจากตลาดหุ้นได้

ต้องไม่ใช้แค่ความกล้า — แต่ต้องมีกลยุทธ์ด้วย

.

สิ่งที่ผมพยายามพัฒนาตลอดหลายปี

คือเรื่อง “ความชัดเจน”

เพราะผมคิดว่า…

ช่วงเวลา 90% ในตลาดหุ้นคือภาพเบลอ ๆ

ยากที่จะชี้ว่ามันจะไปทางไหน

ถ้าเราจะใช้แค่การ “คาดเดา” หรือ “ประมาณการณ์”

โดยไม่มีเกณฑ์ขาว-ดำ

เราจะเจอโอกาสซื้อ-ขายอยู่ตลอดเวลา

แต่สุดท้ายมันอาจจะไม่ได้สร้างผลลัพธ์อะไรเลย

.

แต่ถ้าเราสร้างเกณฑ์ขาว-ดำขึ้นมา

ในกลยุทธ์การเทรดของเราเอง

คุณจะรู้ได้ชัดเจนว่า…

สถานการณ์แบบนี้ = คุณต้องทำอะไร

.

ที่สำคัญคือ

เกณฑ์ขาว-ดำที่สร้างขึ้น

ต้องสอดคล้องกับกลยุทธ์หลัก

เช่น ผมเป็น momentum trader

ผมจะใช้ MA20 เป็นตัวกำหนดการจัดการหุ้น

ถ้า index ลงต่ำกว่า MA20 → ต้องลดพอร์ต

ไม่ว่าใจจะอยากถือแค่ไหนก็ตาม

.

ส่วนตัวหุ้นไม่ว่าถูกแค่ไหน

เกณฑ์แรกก่อนจะเข้ามาอยู่ใน watchlist คือ

✅ หุ้นต้องอยู่ “เหนือ MA20”

✅ และ MA20 ต้องอยู่ “เหนือ MA50”

.

พอเรามีเกณฑ์ที่ชัด

ที่เหลือก็จะเป็น “งานที่เบามาก”

คือแค่ทำตามกฎให้ได้

บางครั้งเราอาจเห็นหุ้นที่เด้ง V-shape

ขึ้นมาเป็น +100% โดยไม่มีจุดซื้อเลย

ทำให้เราเสียดายที่ไม่ได้ซื้อที่ low

แต่พอผ่านการเทรดมาหลายร้อยครั้ง

เราจะเห็นว่า…

การมีกฎที่ชัดเจน

จะช่วยให้พอร์ตของเรา “อยู่รอด” ได้ยาวกว่า

.

หุ้นที่เป็นภาพแบบนี้ก็อย่างเช่น SGC ช่วง มิ.ย.-ก.ค. 2024 หรือJMT ช่วงส.ค.-ตค 2024

ที่หุ้นวิ่งขึ้นจากlow 50-100% แบบ V-shape

เคสแบบนี้จะทำให้เราไขว้เขว แต่การที่เรามีกลยุทธที่ชัดเจนก็ช่วยปกป้องเราจาก JMT ช่วง ต.ค.2023 หรือ SGC ช่วง พ.ย. 2024 เหมือนกัน

.

การที่เรามีเงินสด

ก็ถือเป็น “ความกล้า” อย่างหนึ่ง

เพราะเราต้องสู้กับเสียงรอบข้างที่บอกให้ “ซื้อหุ้นตอนถูก”

ดังนั้น เราต้อง กล้าเชื่อในกลยุทธ์ของเราเอง

.

ความกล้าในตลาดหุ้นไม่ได้หมายถึง ‘ไม่กลัว’

แต่คือ ‘กลัวแล้วก็ยังทำในสิ่งที่ควรทำ’ ต่างหาก”

และ

“ความกลัว” + “ความกล้า” ต้องมีที่มาจากกลยุทธ์ของเรา

ไม่ใช่จากความคิดเห็นหรือบรรยากาศของตลาด

ถ้าเราอยากรู้ว่าเรามีแผนที่ชัดเจนแล้วหรือยัง

เราอาจลองถามตัวเองดูว่า ถ้าพรุ่งนี้ตลาดลบอีก -5% คุณมีแผนที่ชัดเจนหรือยัง?”

นอกจากความเก่งแล้ว ผมคิดว่ามีอีกคุณสมบัตินึงที่จะทำให้นักลงทุนอยู่รอดในตลาดนั่นคือความเก๋า คนเก่งนั้นสามารถทำผลตอบแทนจากตลาดได้เยอะ แต่จะมีแค่คนที่เก๋าเท่านั้นที่เก็บกำไรไว้ได้

ความเก่งในตลาดหุ้นคือการมี stock selection ที่ดี มีการจัดการความเสี่ยงของตัวหุ้น ทั้งการควบคุม position size, exposure, การวางstop loss และการดูmarket direction

แต่ความเก๋าเป็นอีกมิติหนึ่งของการลงทุน เพราะการลงทุนไม่ใช่แค่เรื่องของตลาด ความเก๋าในตลาดหุ้นคือการตระหนักรู้ถึงความเสี่ยง

เวลาพูดถึงความเสี่ยงของตลาดหุ้นคนชอบพูดถึง black swan หรือความเสี่ยงที่ไม่คาดคิด แต่ในความเป็นจริงแทบไม่มีความเสี่ยงที่ไม่คาดคิดเกิดในตลาดหุ้นเลย

สิ่งที่เราเจอในตลาดหุ้นมักจะเป็นความเสี่ยงที่ถูกละเลยหรือ grey rhino มากกว่า

grey rhino คือแนวคิดของ michele wucker ที่อธิบายถึงเหตุการณ์อันตรายที่เห็นได้ชัดเจนแต่ไม่มีใครให้ความสำคัญ เหมือนแรดที่ยืนอยู่ตรงหน้าแบบไม่หลบซ่อนแต่ไม่มีใครสนใจ ทั้งๆที่มันสามารถวิ่งเข้ามาโจมตีเราได้

ความเสี่ยงที่นักลงทุนทุกคนต้องเจอแต่ละเลยคือการที่เจอเหตุการบางอย่างที่มากระทบกับ will power เช่น ความเจ็บป่วยทั้งของตัวเองและคนรอบตัว ปัญหาเศรษฐกิจรอบตัว หรือเหตุการณ์บางอย่างที่มากระทบจิตใจ ทำให้ความเข็มข้นในการลงทุนลดลงจากเดิม

เหตุการณ์พวกนี้สามารถเกิดขึ้นได้กับทุกคน และเมื่อเกิดแล้วจะส่งผลกระทบต่อการตัดสินใจในการลงทุนอย่างมาก

นักลงทุนที่เก๋าคือคนที่เตรียมพร้อมจะเจอกับ grey rhino โดยแต่ละคนจะมีวิธีการแตกต่างกันออกไป เช่น แบ่งเงินไปลงทุนในสินทรัพย์อื่นที่ไม่ใช่หุ้นอย่างอสังหาหรือพันธบัตร ทำกิจการอื่น หรือเลือกที่จะไม่ลาออกจากงาน

ทั้งหมดนี้ขัดต่อภาพความเป็นนักลงทุนที่เก่ง เพราะคนมักจะมองว่านักลงทุนที่เก่งต้องเป็นfulltimeและมีportเป็นสินทรัพย์ใดสินทรัพย์หนึ่งอย่างเดียว

แต่นักลงทุนที่เก๋าคือคนที่เข้าใจว่าจะเอาตัวรอดยังไงถ้ามีปัญหาอื่นมากระทบจิตใจ พวกเขารู้ว่าการลงทุนไม่ได้แยกขาดจากชีวิตส่วนตัว การจัดการชีวิตและการหาทางรับมือในวันที่will powerลด จึงเป็นสิ่งที่ต้องเตรียมพร้อม

ความเก๋าจึงเป็นคุณสมบัติที่ช่วยให้นักลงทุนอยู่รอดได้อย่างยั่งยืนในตลาด เพราะนักลงทุนที่เก๋าไม่ได้แค่เตรียมรับมือกับตลาด แต่ยังเตรียมรับมือกับชีวิตด้วย

ความเก่งอาจช่วยให้เราได้กำไร แต่ความเก๋าคือสิ่งที่จะทำให้เราอยู่รอดได้ระยะยาวครับ